معرفی فیلم ساعت خوش

مجموعه تلویزیونی «ساعت خوش»، نه یک فیلم سینمایی، بلکه یک سریال کمدی آیتمی بود که در سال های ۱۳۷۳ و ۱۳۷۴ از شبکه دو سیما پخش شد و به سرعت به پدیده ای بی نظیر در تاریخ کمدی تلویزیون ایران تبدیل گشت. این برنامه، با کارگردانی مهران مدیری، نسلی جدید از کمدین ها را به جامعه معرفی کرد و با طنز نوآورانه و ساختارشکنی خود، توانست ذائقه مخاطبان را دگرگون سازد. ساعت خوش فراتر از یک برنامه صرفاً سرگرم کننده، آینه ای بود که فرهنگ و دغدغه های زمان خود را به شکلی طنزآمیز به تصویر می کشید و با وجود حواشی و ممنوعیت های ناگهانی، میراثی ماندگار از خود بر جای گذاشت.

تأثیرات عمیق «ساعت خوش» بر کمدی تلویزیون ایران، تربیت ستاره های بی شمار و شکل دهی به بخش مهمی از خاطرات جمعی یک نسل، آن را به یکی از مهم ترین و بحث برانگیزترین برنامه های تلویزیونی تاریخ کشور تبدیل کرده است. این مجموعه نه تنها موجبات خنده و سرگرمی را فراهم آورد، بلکه با ظرافت خاص خود، به انتقاد از برخی ناهنجاری های اجتماعی و فرهنگی نیز می پرداخت و از این رو، جایگاهی ویژه در میان مخاطبان و منتقدان یافت. در این نوشتار، به واکاوی ابعاد مختلف این پدیده فرهنگی-هنری، از تولد و ساختار آن تا ممنوعیت و میراث جاودانه اش در حافظه ایرانیان، پرداخته خواهد شد.

شناسنامه و آغاز یک انقلاب کمدی

اواسط دهه هفتاد شمسی، تلویزیون ایران میزبان برنامه ای شد که قرار بود مسیر کمدی را برای همیشه تغییر دهد؛ برنامه ای که به نام «ساعت خوش» شناخته شد. این مجموعه نه تنها توانست موجی از خنده و نشاط را در جامعه به راه بیندازد، بلکه با معرفی سبک جدیدی از طنز، قواعد بازی را دگرگون ساخت.

اطلاعات پایه سریال ساعت خوش: نقطه عطفی در تاریخ

«ساعت خوش» نامی است که شاید ناخودآگاه لبخندی بر لبان بسیاری از مخاطبان تلویزیون ایران بنشاند. این مجموعه تلویزیونی، در ژانر کمدی آیتمی، در سال های ۱۳۷۳ و ۱۳۷۴ به صورت هفتگی از شبکه دو سیما پخش می شد. آنچه «ساعت خوش» را از دیگر برنامه های کمدی پیش از خود متمایز می کرد، ساختار نوآورانه و ریتم تند آیتم هایش بود که در هر قسمت، مخاطب را غرق در موقعیت های طنزآمیز و بدیع می ساخت. هرچند در محاوره گاهی به اشتباه از آن به عنوان «فیلم ساعت خوش» یاد می شود، اما در حقیقت یک سریال آیتمی بود که به دلیل تنوع و کوتاهی قسمت ها، شاید این ابهام را برای برخی ایجاد کرده باشد.

این برنامه با رویکردی متفاوت به طنز اجتماعی و انتقادی، توانست لایه های جدیدی از کمدی را به جامعه معرفی کند. تعداد قسمت های دقیق «ساعت خوش» در منابع مختلف کمی متفاوت ذکر شده، اما آنچه مسلم است، پخش این مجموعه به مدت حدود دو سال و با استقبال بی نظیر مخاطبان ادامه یافت تا اینکه به دلایلی که در ادامه به آن ها اشاره خواهد شد، ناگهان متوقف شد.

مهران مدیری: سکان دار کشتی طنز و آغازگر سبک نو

مهران مدیری، کارگردان «ساعت خوش»، در آن زمان چهره ای نسبتاً جدید در عرصه کمدی تلویزیون بود، اما نبوغ و بینش او در خلق یک برنامه طنز متفاوت، از همان ابتدا مشهود بود. مدیری با «ساعت خوش» امضای خاص خود را در کمدی پایه گذاری کرد؛ سبکی که ریتم تند، شخصیت پردازی های اغراق آمیز اما باورپذیر، و شوخی با موقعیت ها و کلیشه های اجتماعی را در بر می گرفت. او با بهره گیری از تیمی جوان و بااستعداد، توانست طنزی خلق کند که همزمان از الگوهای رایج فاصله می گرفت و به مسائل روز جامعه به شیوه ای کنایه آمیز می پرداخت.

نقش مدیری تنها به کارگردانی محدود نمی شد؛ حضور او در قامت بازیگر در برخی از آیتم ها، به ویژه آیتم «مسابقه هفته»، به جذابیت و قدرت اجرایی برنامه می افزود. «ساعت خوش» نقطه آغازین مسیر حرفه ای مدیری در کمدی تلویزیونی بود و بسیاری از عناصر سبک شناختی او در آثار بعدی اش، ریشه در همین تجربه نخستین داشتند. او با این مجموعه توانست نشان دهد که کمدی ایرانی پتانسیل های کشف نشده ای دارد که می تواند مخاطب را همزمان به خنده و تفکر وادارد.

کهکشان ستاره ها: عوامل و بازیگران ساعت خوش

یکی از دلایل اصلی درخشش و ماندگاری «ساعت خوش»، گردآوری تیمی از هنرمندان جوان و پرانرژی بود که بسیاری از آن ها در آن زمان ناشناخته بودند. این مجموعه نه تنها یک برنامه تلویزیونی، بلکه یک کارگاه ستاره سازی بی بدیل برای کمدی ایران محسوب می شد.

تیم نویسندگان خلاق و پشت پرده آیتم های ساعت خوش

پشت هر اثر کمدی موفق، تیمی از نویسندگان خلاق قرار دارند که ایده های ناب و دیالوگ های ماندگار را خلق می کنند. در «ساعت خوش»، این نقش بر عهده نویسندگانی چون داوود اسدی، ارژنگ امیرفضلی، رضا عطاران، مهدی فیروزی و علیرضا مسعودی بود. این افراد با درک عمیق از کمدی موقعیت و طنز شخصیت، توانستند آیتم هایی را بنویسند که تا سال ها در ذهن مخاطبان باقی ماند.

تنوع در نگارش و پرداختن به موضوعات مختلف، از دلایل موفقیت گروه نویسندگان بود. آن ها نه تنها به خلق موقعیت های خنده دار می پرداختند، بلکه با نگاهی تیزبینانه به مسائل اجتماعی و فرهنگی، لایه هایی از نقد و کنایه را در بطن طنز خود جای می دادند. بسیاری از اصطلاحات و شوخی های رایج شده در جامعه پس از «ساعت خوش»، حاصل خلاقیت و هوش این تیم نویسندگی بود.

از گمنامی تا شهرت: معرفی بازیگران اصلی و نقش آفرینی ها

نام «ساعت خوش» با فهرست بلندبالایی از بازیگران گره خورده است که بسیاری از آن ها امروز از شناخته شده ترین چهره های کمدی ایران هستند. این مجموعه، سکوی پرتابی برای هنرمندانی بود که پیش از آن بیشتر در تئاتر فعالیت داشتند و برای عموم مردم چندان شناخته شده نبودند. از جمله این بازیگران می توان به مهران مدیری، نادر سلیمانی، حسین رفیعی، امیر غفارمنش، رضا شفیعی جم، ارژنگ امیرفضلی، رضا عطاران، حمید لولایی، نصرالله رادش، داوود اسدی، سعید آقاخانی، یوسف صیادی، فاطمه هاشمی، رامین ناصرنصیر، پوپک گلدره، نعیمه نظام دوست، معصومه کریمی، طیبه ابراهیم، نیما فلاح، اردشیر منظم، محسن حاجیلو، آرش میر احمدی، امیر زریوند و علیرضا مسعودی اشاره کرد.

شیمی و هماهنگی بی نظیر بین این تیم بازیگری، از نقاط قوت اصلی «ساعت خوش» بود. آن ها با استعداد و انرژی فراوان، شخصیت هایی را خلق کردند که هر یک به تنهایی می توانستند مخاطب را به وجد آورند. هر بازیگر با سبک و توانایی های منحصر به فرد خود، پازل کمدی «ساعت خوش» را تکمیل می کرد و مجموعه ای به یاد ماندنی از نقش آفرینی ها را به نمایش می گذاشت. این هنرمندان، با گذشت سال ها، همچنان فعال بوده و هر یک در آثار موفق متعددی حضور داشته اند که بخش زیادی از موفقیت امروز آن ها مدیون سکوی پرتابی به نام «ساعت خوش» است.

آیتم های ماندگار: نوآوری در ساختار و محتوا

«ساعت خوش» با ارائه آیتم های متنوع و خلاقانه، قالب های سنتی کمدی را شکست و استاندارد جدیدی برای برنامه های طنز تلویزیونی تعریف کرد. هر آیتم، دنیای کوچکی از طنز و شوخی بود که مخاطبان را با خود همراه می کرد.

خان دایی جان و سعید: نمادی از رابطه سنتی و مدرن

یکی از محبوب ترین و پرطرفدارترین آیتم های ساعت خوش، زوج «خان دایی جان» با بازی نادر سلیمانی و «سعید» با نقش آفرینی سعید آقاخانی بود. خان دایی جان، شخصیتی سنتی و عصبی مزاج که سعی در تربیت سعید، نوجوانی پرشیطنت و بازیگوش داشت، صحنه های کمدی بی نظیری را خلق می کرد. تقابل این دو شخصیت، نمادی از تضاد میان نسل ها و سنت و مدرنیته بود که به شیوه ای کمدی و دوست داشتنی به تصویر کشیده می شد.

قطعه آهنگین معروف سلام، سلام صدتا سلام، همگی با هم، با هم…! که با همخوانی آقاخانی و سلیمانی اجرا می شد، به یکی از نشانه های فراموش نشدنی این آیتم و کل برنامه تبدیل گشت. این ترانه کوتاه، با سادگی و گیرایی خود، به سرعت در میان مردم محبوب شد و بخش جدایی ناپذیری از خاطرات نوستالژیک «ساعت خوش» را تشکیل می دهد.

کارآگاه درک: شوخی با کلیشه های پلیسی

آیتم «کارآگاه درک» یکی دیگر از بخش های جذاب «ساعت خوش» بود که به شکلی هوشمندانه، سریال های پلیسی خارجی، به ویژه مجموعه آلمانی «درک»، را به چالش می کشید. رضا شفیعی جم در نقش کارآگاه درک و داوود اسدی (و بعدها نیما فلاح) در نقش دستیار او، ماجراهای کارآگاهی را با چاشنی طنز و اغراق به تصویر می کشیدند.

این آیتم با استفاده از طنز موقعیت و شخصیت پردازی های خاص، کلیشه های رایج سریال های جنایی را وارونه می کرد و با ایجاد موقعیت های غیرمنطقی و خنده دار، مخاطب را به خنده وامی داشت. «کارآگاه درک» نشان داد که چگونه می توان با الهام از آثار خارجی، طنزی بومی و جذاب تولید کرد که در عین حال به نقد و شوخی با الگوهای رایج بپردازد.

مسابقه هفته: کنایه به برنامه های پرطرفدار

«مسابقه هفته» آیتمی بود که مهران مدیری در نقش مجری و رضا عطاران در نقش شرکت کننده محبوب و همیشگی اش، به همراه چند بازیگر دیگر در قامت شرکت کنندگان دیگر، اجرا می کردند. این آیتم به شکلی هوشمندانه و کنایه آمیز، به برنامه های مسابقه تلویزیونی آن زمان، به ویژه «مسابقه هفته» با اجرای منوچهر نوذری، اشاره داشت.

مجری با لحنی تمسخرآمیز و رفتاری خاص، شرکت کنندگان را تحقیر می کرد و عطاران نیز با پاسخ های ساده لوحانه و رفتارهای بامزه اش، لحظات کمدی فراوانی را خلق می کرد. این آیتم نه تنها طنزآمیز بود، بلکه با ظرافت خاص خود به نقد شیوه های اجرای برخی برنامه ها و فضای عمومی تلویزیون می پرداخت و از این رو، عمق بیشتری به طنز «ساعت خوش» می بخشید.

سایر آیتم های شاخص و نوآوری ها

«ساعت خوش» تنها به این سه آیتم محدود نمی شد. تنوع بی نظیر در ارائه طنز، از ویژگی های بارز این مجموعه بود. آیتم های خبری، عروسکی، و حتی بخش های کوتاهی که به شوخی با موضوعات روز می پرداختند، همگی به جذابیت و پویایی برنامه می افزودند. این برنامه با شکستن قالب های مرسوم کمدی، به مخاطب نشان داد که طنز می تواند اشکال مختلفی داشته باشد و از هر موقعیت و موضوعی، دستمایه خلق لحظات خنده دار شود.

از ویژگی های اصلی نوآوری در آیتم های ساعت خوش، استفاده از بداهه پردازی و هماهنگی بالای بازیگران بود که به هر آیتم روحی تازه می بخشید. این رویکرد، نه تنها برنامه را برای مخاطبان تازگی بخش می کرد، بلکه به بازیگران نیز امکان می داد تا استعدادهای خود را در زمینه های مختلف کمدی به نمایش بگذارند.

حواشی، توقف ناگهانی و ممنوعیت بی سابقه

در اوج محبوبیت و در حالی که «ساعت خوش» به پدیده فرهنگی زمان خود تبدیل شده بود، ناگهان با موجی از انتقادات و مخالفت ها روبرو شد که در نهایت به توقف پخش و ممنوعیت بی سابقه عوامل آن انجامید.

جرقه مخالفت ها و اتهام تهاجم فرهنگی

موفقیت چشمگیر و نفوذ «ساعت خوش» در جامعه، به تدریج جرقه مخالفت ها را از درون سازمان صدا و سیما و همچنین نهادهای فرهنگی و مذهبی برانگیخت. روزنامه کیهان در فروردین ۱۳۷۴ با انتشار مطلبی تند علیه این برنامه، آن را هدف حملات خود قرار داد. سازمان هایی مانند آموزش وپرورش و حوزه علمیه قم نیز بیانیه هایی صادر کردند که در آن ها به «تأثیر اخلاقی مخرب» این برنامه روی جوانان اشاره شده بود. انتقادات بر محور «عدم رعایت شعائر دینی»، «رواج سبک زندگی غربی»، و «عدم مشاهده محاسن در بازیگران» متمرکز بود و این مسائل را مصداق بارز «تهاجم فرهنگی» می دانستند.

روایت هایی از سانسور و حذف بخش هایی از برنامه وجود دارد که نشان می دهد فشارها از همان ابتدا وجود داشته است. ارژنگ امیرفضلی، یکی از بازیگران مجموعه، بعدها اشاره کرد که «حدود ۳۰۰–۴۰۰ دقیقه شاید هم بیشتر، از «ساعت خوش» را درآوردند فقط به خاطر اینکه موهایم بلند بود.» این حجم از سانسور نشان دهنده نگاه سخت گیرانه به این برنامه بود.

مسعود پورمحمد نیز در اردیبهشت ۱۳۷۴ نوشت: «ایشان در قالب برنامه «ساعت خوش» و نیز برنامه های ویژه نوروزی توانسته اند چنان ذهن خرد و کلان را اشغال کنند که اکنون کمتر کسی به یاد کلاه قرمزی می افتد. اکنون به جای «اکشال نداره» و «مگه چیه» خرد و کلان می گویند «کف کردم»، «روشن شدی» و… و اگر کسانی باور دارند که این برنامه ها یک رویداد هنری و فرهنگی است، گو باشند. سیما را چه شده که از تفریط دیروز به افراط امروز کشانده شده است؟ اگر به این نتیجه رسیدند که «ساعت خوش» و «سال خوش» برخلاف باور کارشناسان مسائل آموزشی و اجتماعی، برنامه های بی ضرر، سرگرم کننده و آموزنده است، مراتب را جهت عبرت عموم اعلان کنند.» این مقاله به وضوح نفوذ «ساعت خوش» در زبان و فرهنگ عامه را تأیید می کند.

این واکنش ها نشان می داد که «ساعت خوش» بیش از حد انتظار به عمق جامعه نفوذ کرده و با رواج اصطلاحات جدید و تغییر در شیوه گفتار جوانان، از مرزهای یک برنامه تلویزیونی فراتر رفته و به یک پدیده فرهنگی تبدیل شده است؛ پدیده ای که از نظر برخی، خارج از کنترل و خطرناک به نظر می رسید.

حکم ممنوع الکاری و پایان زودهنگام ساعت خوش

اوج این حواشی و فشارهای فزاینده، با دخالت مستقیم علی لاریجانی، رئیس وقت صدا و سیما، به نقطه پایانی خود رسید. او با صدور حکمی، ادامه پخش برنامه را به طور کامل متوقف کرد و حکمی بی سابقه صادر شد: کلیه عوامل دخیل در تولید «ساعت خوش»، اعم از بازیگران، نویسندگان، کارگردان و حتی عوامل فنی، تا اطلاع ثانوی از هرگونه فعالیت در تولیدات صدا و سیما محروم (ممنوع التصویری ساعت خوش) شدند. این ممنوعیت که در اوج محبوبیت برنامه اعلام شد، برای خود بازیگران و تیم تولید نیز شوکه کننده و عجیب بود.

«ساعت خوش» در حالی که در اوج قله موفقیت قرار داشت، به ناگاه به پایان رسید. این تصمیم نه تنها برنامه را از پرده نمایش حذف کرد، بلکه تیم جوان و آینده دار آن را نیز به مدت سه سال از صحنه هنر دور ساخت. وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز از این تصمیم تبعیت کرد و هنرمندان «ساعت خوش» از حضور در سینما، تئاتر و حتی پشت صحنه نیز محروم شدند. این ممنوعیت، فضایی از ناامیدی و سردرگمی را برای این هنرمندان ایجاد کرد و جامعه هنری را نیز تحت تأثیر قرار داد.

مواجهه با ممنوعیت و بازگشت

در طول سه سال ممنوعیت، هنرمندان «ساعت خوش» با واقعیت تلخ دوری از عرصه فعالیت حرفه ای خود مواجه شدند. بسیاری از آن ها برای گذران زندگی، مجبور به کارهای غیرهنری و مشاغل متفرقه شدند. این دوره برای آن ها نه تنها یک چالش اقتصادی، بلکه یک دوره آزمون سخت روحی و حرفه ای بود.

اما استعداد و اراده این هنرمندان، قوی تر از محدودیت ها بود. پس از پایان دوره ممنوعیت، به تدریج با پیشنهادهای تازه و پروژه های جدید، به عرصه هنر بازگشتند. این بازگشت، نه تنها پایان یک دوره دشوار بود، بلکه آغازی برای فصلی جدید در کارنامه هنری هر یک از آن ها محسوب می شد. بسیاری از این هنرمندان پس از این تجربه، با پختگی و تجربه ای بیشتر، مسیر حرفه ای خود را ادامه دادند و به ستاره های بی بدیل کمدی ایران تبدیل شدند.

میراث و جایگاه ساعت خوش در حافظه جمعی ایرانیان

با وجود حواشی و ممنوعیت ها، «ساعت خوش» جایگاه خود را به عنوان یکی از مهم ترین و تأثیرگذارترین برنامه های تلویزیونی تاریخ ایران تثبیت کرده است. میراث این مجموعه، فراتر از یک برنامه کمدی، به تغییر ذائقه فرهنگی و شکل دهی به نسل جدیدی از هنرمندان منجر شد.

انقلاب در کمدی و تغییر ذائقه عمومی

«ساعت خوش» را می توان به حق نقطه عطفی در تاریخ کمدی تلویزیون ایران دانست. این برنامه توانست مسیری تازه برای طنز تلویزیونی باز کند و از قالب های سنتی فاصله بگیرد. پیش از «ساعت خوش»، کمدی ها بیشتر بر پایه لودگی یا طنز کلامی صرف استوار بودند، اما این مجموعه با تمرکز بر طنز موقعیت، شخصیت پردازی های خاص و نگاه انتقادی ظریف، نوع جدیدی از خنده را به جامعه معرفی کرد. ریتم تند آیتم ها، شوخی های بدیع و پرهیز از تکرار، باعث شد ذائقه مخاطبان تغییر کرده و توقع آن ها از کمدی بالا برود.

این انقلاب کمدی، نه تنها تلویزیون را تحت تأثیر قرار داد، بلکه بر سینما و تئاتر نیز اثر گذاشت. هنرمندان دیگر نیز به سمت تولید آثاری با فرم و محتوای مشابه حرکت کردند و این امر، به غنی تر شدن ژانر کمدی در ایران کمک شایانی کرد.

تأثیر بر زبان و فرهنگ عامه و اهمیت ساعت خوش بر طنز ایران

یکی از شاخص ترین نشانه های تأثیرگذاری عمیق «ساعت خوش»، رواج بی سابقه اصطلاحات، دیالوگ ها و کنایه های آن در زبان و فرهنگ عامه بود. عبارت هایی مانند کف کردم، روشن شدی و بسیاری دیگر، به سرعت وارد مکالمات روزمره مردم شدند. این پدیده، نمادی از قدرت رسانه در شکل دهی به فرهنگ کلامی و عامه جامعه بود. «ساعت خوش» نشان داد که چگونه یک برنامه تلویزیونی می تواند فراتر از چهارچوب های خود، به یک پدیده اجتماعی تبدیل شود و بر نحوه تعامل و گفتار مردم اثر بگذارد.

این اصطلاحات، نه تنها نشانه ای از محبوبیت برنامه بود، بلکه به ابزاری برای بیان عواطف و موقعیت های مختلف در زندگی روزمره تبدیل شد. هنوز هم پس از سال ها، برخی از این عبارات به صورت ناخودآگاه در میان نسل هایی که آن برنامه را دیده اند، استفاده می شود و این، گواهی بر تاثیر ساعت خوش بر طنز ایران و فرهنگ عمومی است.

نقطه عطفی برای نسل کمدین ها

«ساعت خوش» را به حق می توان مهد پرورش و معرفی نسل طلایی کمدین های ایران نامید. بسیاری از هنرمندانی که امروز ستاره های کمدی تلویزیون و سینمای ایران محسوب می شوند، فعالیت حرفه ای خود را از همین برنامه آغاز کردند. نسل کمدین های ساعت خوش، از مهران مدیری و رضا عطاران تا حمید لولایی و رضا شفیعی جم، همگی از این سکوی پرتاب به شهرت رسیدند و مسیر خود را در این ژانر ادامه دادند.

این برنامه، فضایی را فراهم کرد که این هنرمندان جوان بتوانند استعدادهای خود را شکوفا کنند و با یکدیگر همکاری های موفقی را شکل دهند. بسیاری از تیم ها و همکاری های آینده، به ویژه در پروژه های بعدی مهران مدیری، ریشه در همین جمع شدن اولیه در «ساعت خوش» داشت. این سریال نه تنها به هنرمندان گمنام فرصت دیده شدن داد، بلکه بذر همکاری ها و دوستی های عمیقی را کاشت که سال ها بعد به ثمر نشست و به تولید آثار کمدی ماندگار دیگری منجر شد.

نوستالژی و جایگاه کنونی

با گذشت بیش از دو دهه از پخش «ساعت خوش»، این مجموعه همچنان در ذهن و قلب مخاطبان خود جایگاهی ویژه دارد و به عنوان بخشی از نوستالژی نسل گذشته، با یاد و خاطرات شیرین دوران جوانی و نوجوانی آن ها گره خورده است. چرایی ماندگاری این سریال در این سال ها، به عوامل متعددی بازمی گردد؛ از جمله طنز ناب، شخصیت های دوست داشتنی، و تأثیری که بر فرهنگ و زبان جامعه گذاشت.

«ساعت خوش» تنها یک برنامه تلویزیونی نبود، بلکه نمادی از یک دوران خاص در جامعه ایران بود که با چالش ها و تغییرات خود، از طریق این برنامه به طنز کشیده می شد. این مجموعه در کنار دیگر آثار ماندگار تلویزیون ایران، همچنان جایگاه خود را حفظ کرده و هرگاه نامش به میان می آید، موجی از خاطرات و لبخند را با خود به همراه دارد.

نتیجه گیری

«ساعت خوش» فراتر از یک مجموعه کمدی تلویزیونی، پدیده ای فرهنگی و اجتماعی بود که در دهه هفتاد شمسی، تأثیری شگرف بر جامعه ایرانی گذاشت. این برنامه با کارگردانی مهران مدیری و هنرنمایی جمعی از مستعدترین جوانان آن زمان، انقلابی در عرصه کمدی به پا کرد و با معرفی سبک جدیدی از طنز آیتمی، ذائقه مخاطبان را دگرگون ساخت.

از خلق آیتم های ماندگار و رواج اصطلاحات جدید در زبان عامه تا پرورش نسلی طلایی از کمدین ها، «ساعت خوش» نقشی بی بدیل در تاریخ تلویزیون ایران ایفا کرد. با وجود ممنوعیت ناگهانی و حواشی پرفشار، این مجموعه ثابت کرد که هنری که از دل جامعه برخیزد و به نیازهای آن پاسخ دهد، حتی با موانع نیز از حافظه جمعی پاک نخواهد شد. «ساعت خوش» نه تنها یک برنامه سرگرم کننده بود، بلکه آینه ای از جامعه، سیاست و فرهنگ زمان خود محسوب می شد که برای همیشه در تاریخ کمدی و تلویزیون ایران جای گرفت و درس های ارزشمندی را درباره قدرت رسانه و ارتباط آن با مردم، به یادگار گذاشت.